گونه‌ای تازه

کشف گونه‌ای تازه از قهوه عربیکا

قهوه موریس– تحقیقات جدید از کشف گونه‌ای تازه در قهوه عربیکا حکایت دارد. تا امروز به نظر می‌رسید همه گونه‌های عربیکا را در یک گیاه منفرد مشاهده کرد. قدمت این‌گونه تازه کشف‌شده را می‌توان بین 10 هزار تا 20 هزار سال پیش تخمین زد که به‌تازگی در تحقیقاتی که با حمایت نمایندگان تحقیقات قهوه جهانی، دانشگاه‌های ایتالیا، یمن و ایالات‌متحده صورت گرفته است، بروز پیدا کرده است.

این کشف گونه‌ای تازه به این معناست که یک گیاه منفرد و فوق‌العاده، منشأ کلیه گونه‌های قهوه عربیکا و میلیون‌ها درختی است که امروزه در کمربند قهوه رشد می‌کنند. این خبر باوجود تازگی و جالب بودن آن به‌عنوان یک خبر بد در صنعت قهوه محسوب می‌شود؛ چراکه بر اساس این مطالعات قهوه عربیکا برخلاف تصوری که پیش‌ازاین وجود داشته از تنوع ژنتیکی کمی برخوردار است.

جنیفر ورن مدیرعامل WCR در این خصوص می‌گوید: «محققان مدت‌هاست که می‌دانند تنوع ژنتیکی قهوه عربیکا کم است.» این تحقیقات تازه شواهد روشن و واضحی ارائه می‌دهد که این تنوع ژنتیکی حتی کم‌تر از چیزی است که تصور می‌شود.

در حقیقت، دقیقاً بیش از یک سال پیش بود که یک پروژه تحقیقاتی جداگانه منجر به طبقه‌بندی قهوه عربیکا وحشی به‌عنوان گونه‌ای در معرض خطر شد. هر این پروژه تحقیقاتی – و سازمان‌های پشت سر آن – این ایده را تقویت می‌کردند که کشت قهوه عربیکا یک‌چشم انداز بلندمدت است که با توجه به حساسیت گونه‌ها به آفات، شرایط آب و هوایی و سایر عوامل طبیعی، نیاز به تقویت دارد.

این در حالی است که محققان این مطالعه به‌شدت از تحقیقات آینده و حمایت از اصلاحات – بخصوص در توسعه و انتشار آنچه به‌عنوان هیبریدهای F1 شناخته می‌شوند – حمایت می‌کنند، آن‌ها همچنین توانستند یک تاریخچه جالب از گذشته ژنتیکی قهوه را ترسیم کنند.

بر اساس این دسته‌بندی قهوه عربیکا معروف است که در قرن 14 میلادی از جنگل‌های مرتفع اتیوپی به یمن منتقل شده است، جایی که برای اولین بار برای کشت در سیستم‌های آفتاب کامل استفاده شد. طبق تحقیقات WCR و نویسندگان این مطالعه، تحقیقات قبلی دو گروه اصلی را در گونه‌های عربیکا شناسایی کرده‌اند: آن دسته از انواع بوربون و تیپیکا که به یمن منتقل شده‌اند و سرانجام فراتر از آن به سایر نقاط کشت قهوه رفت و گونه‌های اتیوپی وحشی باقیمانده.

این مطالعه، بااین‌حال، قهوه arabica را به سه گروه تقسیم می‌کند، درحالی‌که گمانه‌زنی‌ها درباره گروه چهارم بالقوه است. آن‌ها عبارت‌اند از: 1) انواع اتیوپی که در یمن اهلی شده‌اند؛ 2) گونه‌های اتیوپی وحشی که در جنوب غربی این کشور قرار دارند؛ 3) یک گروه اتیوپی جداگانه و کمی شناخته‌شده از جنگل‌های وحشی که در اطراف شکا واقع شده‌اند و امروزه با عنوان قهوه‌های منطقه سیدامو می‌شناسیم.

نویسندگان این تحقیقات همچنین بر این باورند که ممکن است یک گروه چهارم مستقر در اطراف جنگل هارنا در حاشیه شرقی دره ریفت وجود داشته باشد که به دلیل محدودیت در افراد مستقر در هارنا نمونه‌برداری در این خصوص ممکن نیست.

منبع: dailycoffeenews

قهوه موریس را در اینستاگرام هم ببینید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *